Herleving van de 'Dead Internet Theory': Neemt AI nu ook onze persoonlijke chatgesprekken over?

Vijf jaar geleden dook in de schaduwhoeken van het internet een opmerkelijke theorie op: de 'Dead Internet Theory'. Aanhangers beweerden dat het internet sinds 2016 grotendeels 'dood' was, doordat menselijke interactie op grote schaal was vervangen door geautomatiseerde bots. Destijds klonk dat vooral paranoïde, maar in 2026 maakt het idee een opvallende herleving door in het maatschappelijke debat.

Van werkvloer naar privéberichten

De gedachte dat kunstmatige intelligentie de menselijke communicatie verdringt, is niet langer vergezocht. Volgens cijfers van het Pew Research Center gebruikt inmiddels bijna een kwart van de Amerikaanse volwassenen dagelijks chatbots. OpenAI speelde hier recent op in met een officiële ChatGPT-integratie voor iMessage.

Waar generatieve AI al langer wordt ingezet voor opvulling van websites, zakelijke e-mails en sollicitatiebrieven, sijpelt de technologie nu door naar persoonlijke gesprekken met vrienden en familie. En dat roept ethische vragen op.

Efficiëntie versus menselijke betrokkenheid

Sommige gebruikers zien vooral praktische voordelen. Software-ontwikkelaar Michael Pfister bouwde zelf een iMessage-koppeling waarmee ChatGPT hem dagelijks bijpraat over gemiste vragen in groepschats. Marktanalist Max Weinbach gebruikt de chatbot om zakelijke berichten naar zijn leidinggevenden op te stellen. Volgens hem verschilt dat weinig van de automatische antwoordsuggesties die e-mailservices al jaren bieden, al erkent hij dat het door sommigen als onbeleefd wordt ervaren.

In de persoonlijke sfeer ligt de lat echter veel gevoeliger. Op fora zoals Reddit vragen verontruste gebruikers zich dagelijks af of een excuses, een profiel op een datingapp zoals Feeld, of een steunbetuiging van een ouder door AI is gegenereerd. Zodra blijkt dat een emotioneel bericht uit de koker van een algoritme komt, voelt dat voor velen als een vorm van verraad.

De sporen van het algoritme

Onderzoekers van de University of Washington en Arizona State University bestudeerden hoe mensen proberen AI-content te ontmaskeren. Gebruikers letten vaak op specifieke kenmerken, zoals overmatig formeel taalgebruik, specifieke herhaalde woorden of een opvallende zinsopbouw.

Onderzoeker Tina Yeung benadrukt echter dat deze herkenningspunten snel verouderen. Naarmate taalmodellen zich verder ontwikkelen, verdwijnen de subtiele kenmerken waaraan we AI-teksten nu nog herkennen. Of het gebruik van AI in privéberichten uiteindelijk maatschappelijk geaccepteerd raakt of dat de menselijke maat definitief verdwijnt, zal de komende jaren moeten blijken.