Tijdens het Filmfestival van Venetië deelde regisseur en juryvoorzitter Maggie Gyllenhaal haar ervaringen met het gebruik van kunstmatige intelligentie in de filmindustrie. Voor haar korte film Flesh Impact werd zij door de opdrachtgevers verzocht om generatieve AI in te zetten. Het doel was om het iconische gezicht van Marilyn Monroe digitaal over het gezicht van hoofdrolspeelster Dakota Johnson te plaatsen.
De korte film onderzoekt een alternatieve geschiedenis waarin Monroe niet op 36-jarige leeftijd overleed, maar de leeftijd van honderd jaar bereikte. In het verhaal staat een honderdjarige Monroe tegenover een versie uit haar dertiger jaren, vertolkt door Johnson.
Geen OpenAI, maar een op maat gemaakt model
Gyllenhaal besloot de uitdaging uit nieuwsgierigheid aan te gaan. Ze benadrukte daarbij dat er geen generieke modellen van bedrijven zoals OpenAI werden gebruikt. In plaats daarvan trainde het productieteam een specifiek AI-model dat uitsluitend gebruikmaakte van officieel gelicentieerd beeldmateriaal van Monroe.
Ondanks het intensieve werk en de gerichte training bleek het digitale eindresultaat teleurstellend. Gyllenhaal besloot de AI-gegenereerde beelden uiteindelijk volledig te schrappen uit de montage. Volgens de regisseur bracht het live-action acteerwerk van Johnson veel meer emotie, ziel en menselijkheid over dan de technologie kon genereren.
De ecologische prijs van generatieve AI
Naast de artistieke tekortkomingen van het experiment stipte Gyllenhaal ook de maatschappelijke en ecologische impact van AI-infrastructuur aan. Ze zette vraagtekens bij het enorme energie- en waterverbruik van datacenters die nodig zijn om deze modellen te laten draaien, zeker wanneer de uiteindelijke creatieve uitkomst middelmatig is.
De ervaringen van Gyllenhaal onderstrepen een breder debat binnen de filmindustrie: hoewel AI steeds vaker wordt gepusht door investeerders, blijft de subtiliteit van menselijke emotie en authenticiteit vooralsnog onvervangbaar op het witte doek.